Dünyayı herÅŸeyi ile korumak ve hatta
bulduğumuzdan daha iyi bırakmak istiyoruz.
Amacımız
SaÄŸlıklı; saÄŸlığını koruma ve hijyen konusunda bilgili; çevreye, doÄŸal hayata ve dünyadaki bütün varlıklara saygılı; sosyal sorumluluk ve sivil toplum hizmetlerine hevesli nesiller yetiÅŸmesine katkıda bulunmaktır.
Hikayemiz
1999 senesinde bir gün arkadaşımıza iÅŸitme testi için bir hasta gelir. KonuÅŸma sırasında "bizim köyde kulağı duymayan çok çocuk var, hele bi gelsen" diyerek israrla davet eder. Ertesi sene yolu bu köye düÅŸen arkadaşımıza sadece kulağı duymayanlar deÄŸil köyün bütün halkı muayene olmak ister. Kalabalık öyle büyür ki çaresiz tekrar geleceÄŸine ve diÄŸer doktorları da getireceÄŸine dair söz verir. Ä°ÅŸte SYMBIOSIS'in ilk adımları böylece atılmış olur.
"Gönüllü hasta bakmaya hazır ve istekli olanları bulmak hiç zor olmadı" diyor arkadaşımız. Ancak uygulamada baÅŸtan epey sıkıntı çektik doÄŸrusu; hiç bir rahatsızlığı olmayan dahi muayene olmak istedi. Åzikayetin nedir diye sorduÄŸumuzda "karnıma bak, kulağıma bak, heryerime bak iÅŸte" diye cevap alıyorduk. Zamanla, yetiÅŸkinlerin-yaÅŸlıların zaten doktora gitmiÅŸ-götürülmüÅŸ olduÄŸunu öÄŸrendik. Bizim toplumumuz yaÅŸlılarına iyi bakıyor, bulup denkleÅŸtirip onları ÅŸehir doktoruna muayeneye götürüyor. Çocuklarına ise aynı özeni göstermiyorlar.
Biz önce çocukları saÄŸlık taramasından geçiriyor onlardan arta kalan zamanda, ihtiyacı olan yetiÅŸkinleri-yaÅŸlıları muayene ediyoruz.
Hastalarımıza muayene sonrası ilaçlarını verebilirsek ve bunun devamlılığını saÄŸlayabilirsek yaptığımız iÅŸ içimize siniyor. Ä°laç fimalarının bu konudaki desteÄŸi bizim için çok deÄŸerli. Bir de muayene ettiÄŸimiz çocuklara verdiÄŸimiz armaÄŸanlar var. Bazen fabrikalardan giyim eÅŸyası, ayakkabı (çocuklar ne çok ayakkabı eskitiyor) temin ediyoruz. ÇoÄŸu zaman da arkadaÅŸlarımızın dolaplarından gelen, çocuklarının küçülmüÅŸ neyi varsa topluyor, onarıyoruz. Okul gereçleri, kitap, oyuncak götürüyor, okullara bilgisayar kuruyoruz.
Başımızdan geçen pek çok komik ve hüzünlü olay var, hangi birini anlatalım... Bizi en çok duygulandıran, her seferinde sıra vedalaÅŸmaya geldiÄŸinde sarılmalar, öpüÅŸüp koklaÅŸmalar, bazen gözyaÅŸları ve kızların "ben de doktor olacağım" derkenki heyecanları. Onların yolu açık olsun, SYMBIOSIS de yoluna devam ettiÄŸi sürece daha nice duygular tadılsın istiyoruz.
